نه خلاف عهد کردم که حدیث جز تو گفتم

همه بر سر زبانند و تو در میان جانی

کاش هماهنگ می کردی که قرار است اینجای کار دلت بشکند. من چه می دانستم یک چنین روزی، یک چنین جایی، با یک چنین حرفی دل یکی را می شکنم؟ اگر منظورم چزاندنت بود الان انقدر جلز و ولز نمی کردم. اشتباهم اینجا بود که نخواسته دلت را سوزاندم. عیبی ندارد. صبر می کنم. می مانم تا بیایی، آن وقت جوری با برنامه و هدفمند می چزانمت که بروی و دیگر پشت سرت راهم نگاه نکنی.

قرار بود آدم حسابی باشم. می شدم، فقط کافی بود تا تو را از نقطه ی شروع زندگیم قیچی کنم. فقط کافی بود بیست و پنج سال تمام رد پایت درست یک قدم جلوتر از من نباشد. فقط کافی بود دنباله ات را نگیرم. اما گرفتم. آمدم و آمدم تا رسیدم به اینجا، ناکجا آباد. ناکجا آباد همین جاست. همین جا که یکی تو را خرکش می کند و می کشاند می کشاند تا برساند بهش، بعد سرکوفتش را بهت می زند که الدنگ! بیست و پنج سال دویدی و دویدی که آخر به اینجا برسی؟!

اما من ندویدم. کشیده شدم. مثل گوسفندی که به قربانگاه می برندش.

اشتباهش این بود که برای رسیدن به قطار دوید... تند هم دوید...

کاش کتابخانه ها هم به اندازه ی آرایشگاه ها شلوغ بودند...